instalacje elektryczne Nowy Sącz elektryk Nowy Sącz energetyka Nowy Sącz monitoring Nowy Sącz instalacje alarmowe Nowy Sącz
instalacje elektryczne nowy sącz system inteligentny dom nowy sącz pogotowie energetyczne nowy sącz

Instalacje elektryczne, TV, telefoniczne i internetowe

Funkcjonalnie rozplanowana i starannie wykonana instalacja elektryczna zapewnia wygodę użytkowania i bezpieczeństwo mieszkańców. Aby tak było, trzeba podczas jej planowania i instalowania uwzględnić wiele czynników, które mogą ujawnić się na dalszych etapach wykończenia i urządzania domu. Tym bardziej, że prace elektroinstalacyjne przeprowadza się już podczas kończenia stanu surowego budynku. Instalacja elektryczna jest zespołem różnorodnych elementów elektrycznych, połączonych ze sobą przewodami. Dzieli się ona na obwody zasilające poszczególne urządzenia – lub ich grupy – nazywane odbiornikami.  W skład obwodów – zależnie od ich przeznaczenia – wchodzi aparatura zabezpieczająco-sterująca, umieszczona w rozdzielnicy, łączniki (wyłączniki) oświetlenia, gniazda wtykowe i wypusty przyłączeniowe.

Z podziałem na obwody
Liczba obwodów w domu wiąże się z rozmieszczeniem gniazd i punktów oświetleniowych oraz rodzajem i mocą urządzeń elektrycznych. Każdy obwód chroniony jest oddzielnym wyłącznikiem nadmiarowoprądowym , o prądzie nominalnym dobranym do obciążenia tego obwodu, zwykle 6-16 A. Moc urządzeń zainstalowanych w jednym obwodzie nie może przekraczać 3,5 kW, zaś liczba punktów oświetleniowych – być większa niż 20, a gniazd wtykowych – 10. Urządzenia podłączone na stałe do instalacji ( hydrofor, grzejniki akumulacyjne) oraz kuchenka elektryczna, pralka i zmywarka powinny być zasilane z oddzielnych obwodów, zabezpieczonych indywidualnym wyłącznikiem nadprądowym. W praktyce w domu jednorodzinnym o powierzchni 150-200 m² tworzy się z 10 – 12 obwodów zasilających z indywidualnym zabezpieczeniem przed zwarciem i przeciążeniem.

Co w rozdzielnicy?
Rozdzielnicę główną, która pełni funkcję centrali sterująco – zabezpieczającej należy zlokalizować w pobliżu wejścia do domu w łatwo dostępnym miejscu. Najczęściej trafia do wiatrołapu, holu lub garażu. Wielkość rozdzielnicy dobiera się do liczby modułów montowanej aparatury. W przeciętnej domowej instalacji rozdzielnica powinna mieścić min. 24 moduły. Oprócz wyłączników nadmiaroprądowych, nazywanych popularnie bezpiecznikami (głównego i dla poszczególnych obwodów), w rozdzielnicy instalowane są wyłączniki różnicowoprądowe oraz dodatkowa aparatura zabezpieczająca – ochronniki przeciwprzepięciowe, sterująca – styczniki, zegary oraz sygnalizacja – lampki kontrolne. Konfiguracja połączeń ma zapewniać w miarę równomierne obciążenie poszczególnych faz, selektywność wyłączeń w razie zwarcia, przeciążenia lub upływu prądu, gdy ulegnie uszkodzeniu izolacja, a także ochronę instalacji wewnętrznej przed wyładowaniami atmosferycznymi i przepięciem w sieci elektroenergetycznej. Niekiedy, przy bardzo rozwiniętej instalacji, warto zamontować również rozdzielnicę pośrednią, obsługującą najbardziej oddalone obwody. Dzięki temu zmniejszymy długość i liczbę przewodów zasilających odbiorniki, a także łatwiej będzie wydzielić dodatkowe obwody, gdy zajdzie potrzeba rozbudowania instalacji.

Sieć przewodów
Przewody do poszczególnych odbiorników prowadzi się na trzy sposoby: podtynkowo, wtynkowo lub natynkowo (na ścianie). Układa się je na wysokości ok. 20 cm pod sufitem i nad podłogą, od nich rozciągając odgałęzienia do gniazd, łączników i punktów oświetleniowych ( zawsze w poziomie lub pionie). Najczęściej układa się instalację wtynkowo z płaskich przewodów typu YDYp, mocowanych plastikowymi uchwytami na wierzchu surowej ściany. Po otynkowaniu ścian, przewody są  niewidoczne. W miejscach rozgałęzienia instalacji, przewidzianych do zamontowania gniazd wtykowych czy łączników osadza się puszki podtynkowe. Wadą takiego rozwiązania jest kłopotliwa naprawa, w razie uszkodzenia izolacji czy żyły przewodzącej, jak też ewentualne „dołożenie” przewodów przy rozbudowie instalacji. Prowadząc równolegle wiele przewodów, należy zwrócić uwagę na zachowanie odstępów między nimi, aby nakładany tynk mógł przyczepić się do podłoża, a nie tylko do izolacji przewodu. Jeśli ścianę będziemy pokrywali tynkiem gipsowym, nie można do przytwierdzania przewodów używać stalowych, nieocynkowanych uchwytów. Korozyjne oddziaływanie gipsu powoduje niekiedy pojawienie się w tych miejscach brunatnych wykwitów. Ułożenie przewodów w systemie podtynkowym wymaga wykucia w ścianie bruzd o głębokości 2-2,5 cm i zamocowania w nich elastycznych, plastikowych rurek (nazywanych peszlami) oraz pokrycie ich tynkiem. Jednożyłowe przewody wciąga się w rurki osłonowe i łączy w puszkach rozgałęźnych. Przy dostatecznie dużej średnicy rurek, w razie potrzeby, można bez większego problemu wciągnąć dodatkowe przewody lub założyć nowe rozgałęzienie. Mniejsze jest też zagrożenie uszkodzenia przewodów, np. podczas wiercenia otworów w ścianie, gdyż natrafienie wiertłem na rurkę osłonową wcześniej zasygnalizuje ich obecność. Prowadzenie przewodów po wierzchu ściany wykonuje się rzadko i głównie w pomieszczeniach gospodarczych (piwnicy, garażu) lub tam, gdzie będą osłonięte stałą zabudową np. za szafkami kuchennymi. Zależnie od wymagań estetycznych i ochrony przed uszkodzeniem, mocuje się je bezpośrednio na ścianie za pomocą opasek, uchwytów lub chowa w sztywnych rurkach osłonowych albo w listwach instalacyjnych. Przy takim sposobie rozprowadzenia instalacji używa się osprzętu (gniazda, puszki, łączniki) natynkowego. Bez problemu można rozlokować też luźno ułożone przewody pod sufitem podwieszanym lub w konstrukcji ścianki szkieletowej (przewody w peszlach). Do zamocowania osprzętu wykorzystuje się wtedy  specjalne puszki z zaczepami, zapewniające stabilne osadzenie w płycie gipsowo - kartonowej. Niezależnie od sposobu prowadzenia przewodów, muszą one mieć odpowiednią średnicę i wytrzymałość napięciową izolacji. Dobór przekroju przewodów powiązany jest przede wszystkim przewidywanym obciążeniem (natężeniem) prądu w danym obwodzie. W przypadku długich przewodów, uwzględnia się także spadki napięcia przy nominalnym obciążeniu. Praktycznie większość obwodów w instalacjach domowych układa się z przewodów o przekroju 1,5 mm² lub 2,5mm². Jedynie zasalanie odbiorników o dużej mocy oraz doprowadzenie prądu do obiektów poza budynkiem mieszkalnym (np. garażu, budynku gospodarczego) wykonuje się z przewodów o większym przekroju. W obwodach pociągniętych przez pomieszczenia suche, bezpośrednio w tynku lub w rurkach instalacyjnych, można układać przewody o napięciu znamionowym izolacji 300/500 V. Jednak zalecane jest wykorzystywanie w całej instalacji domowej przewodów z mocniejszą izolacją na napięcie 450/750 V, wymaganą dla warunków mokrych. Unikniemy w ten sposób pomyłek przy prowadzeniu sieci w różnych miejscach i zwiększymy bezpieczeństwo użytkowania. Natomiast przewody układane bezpośrednio w gruncie, np. do zasilania automatu bramowego czy oświetlenia ogrodu, muszą mieć izolację o napięciu znamionowym 0,6/1 kV. Przewody przeznaczone do układania w ziemi nazywa się kablami. Mają one specjalną, bardziej odporną izolację.

Przede wszystkim bezpieczeństwo
Korzystanie z energii elektrycznej wymaga zapewnienia ochrony użytkowników przed możliwością porażenia prądem oraz wzniecenia pożaru. Funkcję tę pełnią właściwie dobrane wyłączniki różnicowoprądowe, nadprądowe (tzw. bezpieczniki) oraz ochronniki przeciwprzepięciowe. Wyłączniki różnicowoprądowe zapewniają skuteczną ochronę przed porażeniem. Mogą zabezpieczać całą instalację lub obwody zasilające odbiorniki w szczególnie niebezpiecznych miejscach (łazienki, urządzenia na zewnątrz domu). Wyłączniki nadprądowe, nazywane popularnie bezpiecznikami, chronią instalację przed skutkami zwarcia lub nadmiernego obciążenia, które mogłoby doprowadzić do pożaru. Ich prąd nominalny musi odpowiadać przewidywanemu obciążeniu chronionego obwodu i dla zwykłych gniazd wynosi z reguły 16 A, a dla oświetlenia 10 A. Odbiorniki trójfazowe oraz o dużym poborze mocy zabezpiecza się wyłącznikami o prądzie znamionowym określanym indywidualnie. Przy ich doborze trzeba też zwrócić uwagę na rodzaj obciążenia. Ochronniki przeciwprzepięciowe zabezpieczają przed impulsami wysokonapięciowymi, które mogą  pojawić się w domowej instalacji na skutek wyładowań atmosferycznych lub awarii w sieci elektroenergetycznej. Zadziałanie ochronnika nie powoduje zakłóceń w funkcjonowaniu instalacji, dlatego po każdej burzy należy sprawdzić czy ochronnik nie wymaga wymiany lub przełączenia.

nasi partnerzy